Blog

Maart 2016

Voor jou, Antoine

Je bent een fijne vent. Je loopt met een glimlach rond op de wereld. Niemand doet vergeefs een beroep op je. Je droomde ervan tussen de grote jongens te fietsen. Tijdens je allereerste World Tour-wedstrijd vorige week in Harelbeke zat je meteen in de ontsnapping van de dag. Ongelofelijk trots was je.

Wat keek jij enorm uit naar jouw eerste Gent-Wevelgem. Je wist allang waar je familie en vrienden gingen staan. Om een glimp van je op te vangen en je aan te moedigen. Even oogcontact met de mensen die zo belangrijk voor je zijn. Om wie je zoveel geeft. Je zou ze allemaal laten zien wat je kon. Dit was jouw moment. Hier had je het allemaal voor gedaan. De discipline. Het afzien. De opofferingen.

We hadden nog zoveel van je willen weten. Hoe je als kind was. Waarin je op je vader en moeder lijkt. Je wielerhelden. De eerste meters op de racefiets. De euforie van je overwinningen. Je eerste contract. Jouw onzekerheden. Jouw inspiratie, idealen en dromen.

We kunnen het je niet meer vragen. Zondag kwam er abrupt een einde aan jouw veel te jonge leven. Door domme pech. Je allerlaatste uitslag is hard en onverbiddelijk.

Antoine DemoitiƩ: opgave.

Niks is minder waar. Nog dezelfde dag heb jij als donor de levens van medemensen gered. En komen renners vanaf nu minder snel in gevaar.Zelfs na jouw dood geef jij niet op.

Deze blog is voor jou, Antoine.
Zodat jouw verhaal nooit verloren gaat.

Voor jou Antoine